Erotische klassiekers 3: Josephine Mutzenbacher, Herinneringen van een Weense hoer

Het verlangen om seksueel genot in het eigen leven bereikbaar te maken is in tal van persoonlijke geschiedenissen sinds de 19e eeuw sterk onder woorden gebracht. Wetenschappelijke ondersteuning wordt in de psychoanalyse gevonden, literaire expressie in de pornografie. Wenen is dan ook de plaats van niet alleen de geboorte van de psychoanalyse, maar ook van de situering van het werk Herinneringen van een Weense hoer van Josefine Mutzenbacher dat beschouwd wordt als een 19e eeuws hoogtepunt in dit genre. De vermoedelijke schrijver van deze bekentenissen is Felix Salten, bekend om de creatie van Bambi het Hertenjong. Het seksuele ontwaken van Pepi, de hoofdpersoon uit Herinneringen van een Weense hoer, begint al op 5-jarige leeftijd als een pensiongast in het ouderlijk huis haar op zijn schoot neemt.

Ik was toen vijf jaar en zat op de vloer van de kamer te spelen. Mijn moeder was met de twee jongetjes in het Fürstenfeld, mijn vader was nog niet terug van zijn werk. De bankwerker tilde me van de vloer op en nam me op zijn schoot. Ik wilde gaan krijsen, maar hij zei zacht: ‘Hou je kalm, ik doe je niks!’ En toen legde hij me achterover, lichtte mijn jurkje op en bekeek me zoals ik bloot voor hem op zijn knieën lag. Ik was erg bang voor hem, maar hield me helemaal stil. Toen hij mijn moeder eraan hoorde komen zette hij me snel op de vloer en liep naar de keuken. Een paar dagen later kwam hij opnieuw vroeg thuis en moeder verzocht hem op mij te passen. Dat beloofde hij en hield me weer de hele tijd op zijn knieën, terwijl hij mijn naakte middenstuk bekeek. Hij zei geen woord maar keek alleen maar voortdurend naar die ene plaats, en zelf durfde ik ook niets te zeggen. Dat herhaalde zich in de tijd dat hij bij ons woonde een paar keer. Ik begreep er niets van en maakte me er ook, typisch voor kinderen, niet ongerust over. Vandaag de dag weet ik wat het betekende, en ik noem de bankwerkersgezel vaak mijn eerste geliefde. Over de tweede slaper zal ik later vertellen.

Vanaf haar zevende jaar experimenteert Pepi uitvoerig met haar broer Franz en de twee buurkinderen Anna en haar broertje Ferdl. Het komt hierbij tot heuse groepsseks, wanneer dit viertal gecompleteerd wordt door het dertienjarige nichtje Mizzi die al echte borsten heeft en haar twaalfjarige broer Poldl.

Mizzi was een mooi, echt al ontwikkeld meisje en haar jonge borsten stonden stevig en vrij onder haar dunne blouse. Het gesprek ging natuurlijk al vlug over dat wat ons het meest interesseerde, en Poldl beroemde zich erop dat zijn zus al haren op haar kut had. Hij lichtte doodkalm haar kleren op en we keken vol respect naar het donkere driehoekige bosje dat zich op de plaats bevond waar wij nog naakt waren. Vervolgens werden de borsten van Mizzi ontbloot en door ons allemaal bewonderd en gestreeld. Mizzi raakte in opwinding. Ze sloot de ogen, leunde achterover en strekte de handen naar Franz en haar broer uit. Elk gaven ze haar houvast aan wat ze in hun broek hadden zitten en Ferdl posteerde zich tussen haar benen en speelde met zijn lul tegen haar spleet. Tenslotte sprong ze overeind, liep haastig naar het bed, liet zich erop vallen en riep: ‘Poldl, kom hier, ik houd het niet meer uit.’
Haar broer sprong bij haar het bed op. We waren allen om het bed gaan staan en keken toe. Terwijl Fredl zijn tamp aan de ademloos op het bed liggende Mizzi gaf om vast te houden, vertrouwde Franz die van hem toe aan de handen van Anna; ik zelf keek echter vol belangstelling toe hoe er nu eens een keer ‘echt geneukt’ werd. Want Mizzi en haar broer, die pas twaalf jaar was, beweerden tegenover ons dat zij het precies zo konden doen als de grote mensen.

De oudere kinderen geven het voorbeeld en laten het jonge meisje Pepi zien hoe geslachtsrijp en seksueel vaardig ze zijn. Na de seksuele ervaringen met kinderen van de eigen leeftijd wordt een volgende stap gezet op het pad van de seksuele ontwikkeling en komt het tot seksuele omgang met de tweede volwassen pensiongast waar Pepi boven over sprak. In dit contact neemt het jonge meisje dan al op bijzondere wijze het initiatief .

Hij was gelijk vanaf het begin heel vriendelijk tegen me, streelde me over het haar, vatte me onder mijn kin en ik vlijde me innig tegen hem aan als ik hem begroette. Toen we weer eens een keer alleen waren werd ik flink geil want het schoot me te binnen dat we nu ongestoord alles konden doen. Ik ging naar meneer Ekhardt – zo heette hij – in de keuken, liet me weer door hem strelen en haalde mijn vingers door zijn baard, wat me nog meer opwond. En opnieuw moet er iets in mijn blik hebben gelegen, iets wat hem van zijn bezinning beroofde. Hij klopte plotseling met de rug van zijn hand op mijn jurk, precies op de kritieke plaats. Ik stond voor hem, hij zat op zijn stoel, en zo beklopte hij me daar beneden. Het kon volmaakt toevallig zijn.

Ook hier wordt het toeval aangeroepen als verzachtende omstandigheid van het schandaleuze gebeuren dat seks tussen volwassenen en kinderen altijd zal zijn. De volwassene reageert met seksuele opwinding op het erotisch geladen contact, waarin het kind steeds verder toenadering zoekt.

Had ik nergens een vermoeden van gehad, dan was het me totaal niet opgevallen. Maar nu glimlachte ik naar hem, en die glimlach sprak waarschijnlijk boekdelen. Want nu tastte hij al wat steviger toe, zij het nog steeds boven mijn jurk en niet eronder. Ik kwam tussen zijn geopende knieën dichter bij hem staan, weerde hem niet af maar bleef steeds maar glimlachen. Toen werd hij opeens helemaal rood in zijn gezicht, trok me tegen zich aan, kuste me onstuimig, lichtte tegelijk mijn onderrok op en frunnikte met zijn vingers aan mijn poesje. Maar dit was een heel ander spelletje dan wat ik tot dusver kende. Ik wist niet eens of hij met één of met alle vijf vingers speelde, het voelde alsof ik geneukt werd, alsof hij diep in me binnendrong, hoewel hij dat helemaal niet deed, en ik begon langzaam te scheuken, terwijl ik tegen zijn borstkas leunde.

Het kind wordt vervolgens aangezet tot actief seksueel handelen, waarna de volwassene klaar komt en zich de sociale consequenties realiseert van de verboden seksuele handelingen.

Hij pakte mijn hand en gidste me, en een seconde later hield ik zijn pik vast. Die was zo gigantisch, dat ik hem niet eens met mijn hand kon omvatten. Ik ging direct langs die grote gloeiende stang op en neer en hij speelde met mij en kuste me. Zo masseerden we elkaar een tijdje wederzijds, totdat hij begon te spuiten. Ik voelde hoe er iets heel warms over mijn hand vloeide en hoorde de zware druppels met een kletsend geluid op de vloer vallen en tegelijk kwam ik ook zelf klaar, want terwijl hij spoot had hij zijn vingervlugheid vertienvoudigd.
Toen alles voorbij was zat hij dodelijk verschrikt op zijn stoel, klemde me in zijn armen en fluisterde: ‘Zal je het aan niemand vertellen?’
Ik schudde het hoofd. Toen kuste hij me, stond op en ging weg.

En hiermee is dan het hebben van seks met volwassenen voor het meisje dat Pepi nog is een voldongen feit geworden dat de loop van haar verdere leven zal bepalen. Critici van pornografie zullen hierin het bewijs zien van een op het altaar van de perverse volwassen seksualiteit geslachtofferde jeugd. De treurige ontwikkeling van seksueel misbruik in de jeugd naar een latere carrière in de seksindustrie, die wordt goed gepraat middels de vaak exclusieve nadruk op het genot dat het opgroeiende kind hierbij zegt te beleven.
In de pornografie wordt seksualiteit geïdealiseerd. De pornografie laat de problematisering van seksualiteit graag aan anderen over. De schrijfster ontkent het schokkende van de seks met volwassenen niet, maar legt daarbij vooral de nadruk op de zelf ervaren lustbelevingen, die ze in een terugblik overigens sterk bagatelliseert.

Ik kan niet alles opschrijven wat ik in deze jaren, of liever, wat ik als hoer in het algemeen heb meegemaakt. Mijn herinneringen aan mijn kinderjaren, hoe bont en chaotisch ze ook mogen zijn, ben ik me blijven heugen en ik heb er verslag over uitgebracht. Per slot van rekening zijn het jeugdherinneringen, ofschoon weliswaar van zeer seksuele en weinig jeugdige aard. Maar ze blijven hoe dan ook veel dieper en duurzamer in ons geheugen gegrift dan alles wat we later beleven.
Als je bedenkt dat een jaar driehonderdvijfenzestig dagen heeft en als je, zuinig gerekend, maar drie mannen op één dag schat, dan kom je op tegen de elfhonderd mannen per jaar, dat maakt in dertig jaar zo’n drieëndertigduizend mannen. Dat is een leger. En niemand zal me aanraden of van me verlangen dat ik van al die drieëndertigduizend pietermannen, die me in de loop van de tijd bestreken hebben, stuk voor stuk rekenschap afleg. Het is ook absoluut niet nodig dat ik dat doe. Noch voor mijzelf, die deze bladzijden alleen maar schrijft om mijn leven in grove trekken aan mijn geestesoog voorbij te laten glijden, noch voor degenen die na mijn dood deze aantekeningen misschien zullen doorbladeren. Want over het geheel genomen is de liefde een dwaas iets. De vrouw lijkt op zo’n oude rietfluit die ook maar een paar gaten heeft en waarop je ook maar een paar tonen kunt spelen. De mannen doen allemaal hetzelfde. Zij stoten en wij worden gestoten. Dat is het hele verschil.

Uit: Pierre Courage, De pornografische verleiding, Aspekt, 2008, p. 70-88

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>